Interview Eric van Kemenade

Wanneer dit vraaggesprek nog moet beginnen, stopt mijn fiets bij barhouderij Van Alphen, want ik had daar de vorige avond iets laten liggen, ik weet al niet meer wat. Toevallig zitten daar Mieke en Bèr (onthou die namen) na te genieten van een zo te zien overvloedige samenstelling van spijs en drank. Voordat ik kans zie hen uit te leggen wie ik ben en waarom (het schiet me écht niet meer te binnen) verklaart Bèr zich kandidaat voor de vacature aan de bekkens van de Lochte Nôte. Omdat het anders misschien wordt vergeten en omdat het zonde zou zijn van onze advertentie op het internet, vermeld ik dit bijzonder goede nieuws hier nog eens extra. Ik vervoer mijn fiets verderop de donkerte in, en uiteindelijk sta ik met mijn bewapening voor Huize Van Kemenade, in de schilderachtige (Willem?) Elsschotstraat. Indien de domeinen van Van Kemenade een open haard zouden herbergen, dan zou het vuur er gezellig knetteren.

Zo tref ik de benedenverdieping van Erics gezin aan: de sigaren liggen op tafel, de donkere Leffes wachten in de kelder bezadigd op hun kansen; de televisie speelt sfeermuziek van TMF met allerschaarst geklede meisjes in hoofd-, buik- en bilrolletjes.
Terwijl Eric breed grijnzend en handenwrijvend voor de koffie zorgt, zit zijn vrouwke Susan braaf aan de interviewtafel te kleuren. Ze hebben een logeetje, vandaar, en Susan had het beloofd. Tenslotte is het Dierendag, vandaag. En inderdaad liggen Floppy, het konijn, en de huiskatten Mop & Pluis in de met slingers en lekkers versierde open haard elkaar verzaligd te vlooien. Mijn tenen krullen van plaatsvervangend geluk, en was ik zélf een poes dan zou ik van plezier bovenop de tafel liggen spinnen. Maar ik ben geen poes, en ik heb nu wel wat anders te doen. Ik steek mijn sigaar zorgvuldig in brand, lik mijn potlood en stel de eerste brandende vraag.

1. het begin

Eric: De Tankstelle. Pompstation Vugts bood een ideaal verzetje in de tijd dat we nog studeerden: drie tot vier uur per avond op een stoel zitten, vrijwel niks hoeven te doen, en daar nog voor betaald worden ook; je begrijpt dat het voor ons dé ideale plek was om onze cursussen te lezen of huiswerk te maken. Vanuit de 'benzine kantine' werd er ook verzameld voor de hockey, toen nog de HC Hopbel en net om de hoek van het Plein 1944.
Interviewer: Maar Eric toch, zo een brave huisvader als gij. Als ik hier rondkijk, zie ik toch maatschappelijke welstand; een groot huis, een mooie én verstandige levenspartner (in Susan verenigd: een zeldzame combinatie, gelooft onze redactie), gezonde kinderen ... allemaal op eigen kracht bereikt, en toch lid van de Gineinders. Waar is het mislukt?

Eric: Tsja, Het verstand komt niet vóór de jaren, zegt men hè. De Gineinders maakten wel veel lawaai maar boden tezelfder tijd een veilig, overzichtelijk haventje in de verwarrende wereld van een adolescent. Het voor de Gineinders zo typische affiliatiegedrag bestond al vanaf het prille begin: samenklitten aan de bar, mopperen en schelden op elkaar ... dit alles overgoten met onophoudelijke stromen pils. En klokvast élke vrijdag, zaterdag en zondagavond. In discotheek Lascar was dat meestal, Mental Theo draaide daar toen de plaatjes (toevallig verschijnt net diens hoofd op TV, -red.).
Interviewer: Ik heb de jaren tachtig ook overleefd, en als ik terugkijk naar mijn eigen jeugd vind ik het onbegrijpelijk dat sommige Gineinders ooit aan een lief zijn geraakt!
Eric: En toch. Ik heb er mijn vrouw leren kennen; Marie-Louise huppelde toen ook al rond Marc Voets. De meesten onder ons hebben hun eigen haard gesticht met Skèndelse meisjes, en wonen ook nog steeds binnen de gemeentegrenzen. Vér hebben we 't nooit gezocht, dat is waar.


Inzet: het meisje rechts is waarschijnlijk zijn dochter, al kon niemand hier ter redactie met zekerheid stellen welke.

2. terugblik

interviewer: Als secretaris heb je natuurlijk heel wat meegemaakt. Ik zie dat je het Archief er zelfs hebt bijgehaald (er staat inderdaad een bananendoos op tafel vol lijvige dossiers met uitpuilende moties, notulen, verordeningen; de redactie ruikt restanten van een weeë dranklucht, of is dat enkel haar verbeelding?, -red.)
Eric: Ach er is zoveel gebeurd; hier ligt een schat van documentatie waar mijn opvolger jaren zoet mee zal zijn. Kijk hier bijvoorbeeld (Eric vist met archivarische precisie een multomap uit de doos, en vingert er binnen de seconde een circulaire uit die oproept tot de voorbereiding van het Belgisch weekend van 1994, -red.): een wetenschappelijk tractaat over de morfische resonantietheorie (klik hier voor uitleg).
Dat weekend, op een Waddeneiland was dat geloof ik, is er vrijwel over niks anders geluld.
Hallucinante discussies leverde dat op: ik herinner me dat het arsenaal scheldwoorden toen enorm is uitgebreid. (lees dan zelf, hondelul!)
Interviewer: Jaja, dat zal wel. Vertel me liever wat pittige details van de legendarische vrijgezellenfeesten.
Eric: Die zijn inderdaad van kwaad naar erger geëscaleerd. Het mijne bijvoorbeeld is georganiseerd door Paultje. Paultje had, omdat mijn aanstaande levenspartner ooit scouting had bedreven, een studentinnetje uit Rotterdam gehuurd die voor mij en de andere Gineinders haar scoutingpakje uittrok, tot het laatste velletje. Een mooi gebaar, wat Louieke Klerkx natuurlijk moest overtreffen voor het vrijgezellenfeest van Ton Tausch.


Inzet: onze Veurzit kijkt met belangstelling? verbazing? ontzetting? afgunst? wraaklust?
naar onze Secretaris.

Louieke is speciaal voor Ton in de goorste hoerentent van Uden de dikste negerin gaan zoeken, en na tien minuten ging daar een komkommer in. Die toestanden dus...

Susan werpt op dat het geval met het scoutsmeisje toch ook niet helemaal met schone handen verliep, omdat daar met crème is gewerkt. De redactie heeft haar het verschil nog één keer uitgelegd.
Het concept sex verschilt per cultuur.
De redactie onderhoudt correspondentie met waarnemers van -onder meer- de beide Amerika's. Ximena bijvoorbeeld, de aan onze redactie verbonden sociologe uit Chili, herinnert zich desgevraagd dat meisjes van dertien jaar (zijzelf en al haar vriendinnen, nauwelijks anderhalf decennium geleden) helemaal niet vonden dat ze seks hadden gehad met hun vriendje na een traktaat fellatio.
Ook wist de redactie de hand te leggen op een kopie van een publieke uitspraak van de president van een aantal verenigde staten, die zelfs aan de leugendetector volhield dat hij geen seksuele relatie onderhield met zijn medewerkster.
De man sprak de waarheid, ondanks zijn genetisch materiaal dat aangetroffen was in de mond van de bewuste juffrouw.
Moraal van dit verhaal: er is tijdens de vrijgezellenfeesten nimmer technische 'seks' gepleegd, en daarmee is deze zaak voorgoed gesloten en het leven van Eric van Kemenade gered.

Eric: Overigens hebben sommige Gineinders zich onttrokken aan dit ritueel.
Er is zelfs een commissie voor opgericht! De commissie IGGG hield nauwkeurig de lijst bij van In het Geniep Getrouwde Gineinders. Volgens de Gineinder-maatstaf leven Perry en Imre dus illegaal samen. Rolf en Diane hebben destijds hun huwelijk wel openlijk bekend gemaakt, en is er ook wel degelijk een vrijgezellenfeest geweest. Hun trouwfeest hebben we echter nog steeds tegoed.
Interviewer: Een schandaal waarvoor de redactie al haar middelen zal inzetten om te verhinderen dat dit versukkelt richting doofpot!
Eric: (kalm doorbladerend in het rijk gestoffeerde archief) Kijk hier, de stichting van de Piemelcontrole.
Interviewer: (leest luidop voor)

Verslag algemene ledenvergadering gehouden 2 november 1991 in zaal D'n Bes.
Afwezig: Thijs, Marja, Jack, Maarten
Te laat: William, Bart Steenbakkers en Ariaen Jansen

1. Opening door de voorzitter
2. Huishoudelijk reglement

Er worden twee wijzigingen voorgesteld, te weten:
1. Men mag tijdens de vergadering diegene die aan het woord is niet in de rede vallen; gebeurt dit toch dan kan het bestuur daarvoor een boete opleggen gelijk aan de maandcontributie, per overtreding.
2. Per 1 januari 1992 mogen er geen elementen behorende tot het geslacht der lidlozen lid worden van de Gineinders BV.

Er is over deze wijzigingen gestemd. Punt 1 is met een krappe meerderheid (acht tegen vier) aanvaard; punt 2 is unaniem goedgekeurd. Elke eerste januari zal om 00:01 uur een piemelcontrole worden uitgevoerd onder de leden van de Gineinders BV, en alles beneden de vijf centimeter zal worden afgekeurd.

(einde lezing)

Eric: Ton en Marc hebben toen al meteen een serieuze waarschuwing gekregen, haha.
Punt 2 is tot vandaag overeind gebleven; alleen punt 1 is bij mijn weten nooit opgelegd en dat is best jammer, want anders (mijmerend) waren we vandaag een zéér rijke vereniging...

3. Wat een secretaris eigenlijk doet.

Eric: Zoals je ziet, het bijhouden en beheren van het Archief. Daarnaast is er de driemaandelijkse zorg om een agenda voor te bereiden voor de algemene ledenvergadering, daarna volgen uiteraard de notulen. Zoals je weet, treedt dit jaar het bestuur af. Dat is te wijten aan een zekere 'bestuursmoeheid' als gevolg van de stuurloosheid, de malaise die op de Gineinders weegt. Ja, we zijn papa's geworden hè...
Interviewer: ... en daardoor toe aan een midlifeslaapje. Ik begrijp. Wat zijn de grootste verwezenlijkingen, en welke de mislukkingen van het huidige mandaat?
Eric: Ik denk dat we het vier keer per jaar vergaderen een succesvolle operatie mogen noemen; voorheen was de frequentie verslonsd tot nauwelijks twee per jaar.
We hebben ook de diffuse positie van onze beschermvrouwe opgeruimd, en met haar erelidmaatschap een duidelijk profiel geschapen. Daarnaast is er flink gesnoeid in de niet relevante, 'slapende' commissies; ik meen dat al deze maatregelen de animo tijdens de vergaderingen alleszins hebben opgekrikt.
Jammer dat we er niet zijn in geslaagd een commissie der commissarissen te installeren, een faling die ik betreur. Heel wat oude discussies die tot op heden verzanden, en leden die telkens ja zeggen, en niks of nee doen, zouden inmiddels beslecht zijn. Wat ons (het bestuur, -red.) vandaag frusteert, is de onmacht om genomen beslissingen hard te maken.
We maken het nog te vaak mee dat ingestemde verordeningen al worden gekelderd voordat ze zelfs maar in de notulen zijn opgenomen.
Interviewer: En hoe moet het volgende bestuur er dan uitzien?
Eric: Kijk, op een ledenvergadering komen steeds dezelfde punten op tafel: sommige daarvan zijn al zo oud als de Gineinders BV. Ik verwacht meer slagkracht in het uitvoerende beleid: we moeten leren woord te houden. Maar onze opvolgers moeten ook het woord kunnen behouden, door een vergadering te beheersen met een zeker overwicht.
Interviewer: ... Marc Voets!
Eric: Precies. Een veteraan van honderd kilo, dat is wat we nodig hebben. Marc is een goeie, ervaren zaakvoerder, die heeft dat. Maar er zijn er meer. Gezien het feit dat hij aan de bakermat heeft gestaan van het bijeenbrengen van velen die zich later Gineinder mochten noemen, zou Herr Tankstelle (lees: Ton Vugts) ook best wel eens in beeld kunnen komen als voorzitter.
Zonder hem was het kluppie een stuk kleiner geweest.
We hebben ook nog een echte niet te onderschatten outsider die aan alle
criteria voldoet: 100+ (waarmee het gewicht wordt uitgedrukt in kilogram, -red.), regelmatige horecabezoeker (lees: iedere dag), geen last van 'ruis' van de vrouwen, geen muzikant, maar wel gek van muziek en ook nog bedreven in het bedenken en beredeneren van strategische richtingen van
onze vereniging. Ik zeg: Louieke.
Interviewer: Ik hoor in deze debatten dikwijls de naam Hans Rademaker.
Eric: Hij heeft met zijn twee meter en zijn lange staat van dienst inderdaad bepaalde natuurlijke voordelen, maar ik vrees dat hij al te lang weg is uit Schijndel.

4. Tweemaal elf is tweeëntwintig

interviewer: Zeg eens eerlijk: verwacht je ooit nog een 33-, en zelfs een 44-jarig jubileum van de Gineinders mee te maken?
Eric: (beslist) Absoluut. Zonder twijfel. Ondanks alle soebatten, het eeuwig en opnieuw tegenspreken, de volslagen onmogelijkheid om Gineinders-neuzen dezelfde kant op te krijgen. (nostalgisch) Tsja, ... de enige die de Gineinders stil kon krijgen, dat was Karolien.
Interviewer: Da's toevallig! Ik heb hier net een foto bij de hand, van haar gezicht.
Tijdens deze ontmoeting was ze net terug van een vakantie, met nieuwe dreadlocks. Let op: ze was toen haar stem kwijt, maar dat heeft haar niet verhinderd regelmatig, iedere twintig minuten dus, ons met haar twee ferme... euh ... (Susan luistert plots aandachtig mee) talent, en een bladje bier het zwijgen op te leggen. Juni 2003 was dat, voor de liefhebbers.
Eric: hahaha.
Interviewer: Je speelt ook trompet, in de Lochte Nôte.
Eric: We konden les krijgen in de Schijndelse muziekschool, voor vijf gulden per persoon, mits we tien deelnemers hadden. Ik zie het nog zó voor me: iemand deed het zaaltje open en iedereen stortte zich meteen op de felst glimmende instrumenten. Na de Stip, want die had zich al bovenop de kleine trom geworpen.

Bér, de man van Mieke (ons eerste en enige erelid, -red.) kreeg de bekkens omdat ie ooit al eens in een band had gespeeld, en voor mij bleef alleen nog de grote trom over. Later heeft Erik van Roosendaal die last overgenomen en ben ik begonnen met de trompet, die ik tot vandaag met heel veel plezier blaas. Den Toot wilde absoluut draaiorgelist worden, maar om praktische reden is er dat nooit van gekomen. Paultje heeft ook nog een tijd verdienstelijk de piccolo gehanteerd, dit ging werkelijk heel goed. Totdat hij er per ongeluk een keer op ging zitten, want ze zat in in zijn achterzak, en daarmee is zijn muzikale carrière spijtig gebroken.
Interviewer: Mooi.
Eric: We kregen les van Dolf, die nog een tijdje Gineinder is geweest. Op een keer brandde zijn huis uit, en nadien zijn alle Gineinders gaan helpen om zijn zwartgeblakerde interieur te 'redden'. Dat is bij mijn weten de enige keer in de geschiedenis dat álle Gineinders ergens gezamenlijk de schouders onder hebben gezet. Kennelijk heeft Dolf dat niet geapprecieerd, want we hebben 'm nadien nooit meer gezien.
Die Dolf had zélf ook ergens les gehad, en gaf ons best goed onderricht. Hij ging ook he-le-maal op in zijn muziek: tijdens een concert is ie een keer flauwgevallen. Hij had alle zuurstof uit zijn hoofd geperst, en in het midden van een driekwarts maat werd hij bleek, en drie maten later viel ie ùm; de toeschouwers dachten dat het een gimmick was.
Interviewer: De Lochte Nôte zijn opgericht in maart 1992, dat is ook alweer elf jaar geleden, en de verjaardag is geruisloos voorbijgegaan.
Eric: (zorgelijk kijkend) Oorspronkelijk heetten we de 'bras-bend' commissie, maar tegenwoordig zijn we officieel de 't Wèjt mar locht langs m'n nôte .
Het werd destijds leuk bevonden om tijdens carnaval, tussen de kroegbezoeken door, wat muziek bij de hand te hebben. Al deelt niet iedereen die mening: volgens Louieke en consorten kan het altijd harder: zij zijn meer voorstander van een mega-aggregaat, en pompen liever stomende house met een confettikanon.
De laatste jaren heeft de muziekkapel de bovenhand gekregen, maar we moeten daar erg voorzichtig mee zijn: het mag voor de andere Gineinders niet vervelend worden.
Interviewer: Welke zijn jouw favoriete stukken, welke zou je nog graag willen uitvoeren, en welke niet?
Eric: Ik vind Ha Vagina (een bewerking van Pieter van der Donk op het Joodse volkswijsje Hava Nagila, -red.) momenteel wel een toppertje. Met 'Papa's got a brand new pig bag' hebben we geweldige successen geboekt, ondermeer tijdens het Zeeuwse Belgisch Weekend, samen met 'Zie ginds komt de stoomboot'.
Maar de stoomboot hoeft van mij nooit meer uit te varen; het heeft lang genoeg geduurd.


5. Commis-si en commis-la

Interviewer : Je mag nu punten geven aan de commissies, en oude oproepen.
Eric: Tien jaar lang zijn er altijd maar drie geweest, te weten
- de evenementencommissie, die bijvoorbeeld ook het BeWe organiseerde
- de bouwcommissie
- de Commissie van het Liekusfist
Daarna zijn er nieuwe opgericht, en vele inmiddels weer ontbonden.
Ik ben altijd een fervent medestander geweest van de BEF-Commissie (Bier en Feesten, -red.) en weet eigenlijk niet eens meer waarom die ooit is gedecommissioneerd.
Wat wellicht ook een zachte dood zal sterven is het Lochtenotenfestijn: organiseren kunnen we tóch niet.

6. Het is elf uur. We gaan de finale in.

Eric: Ja, ik weet wat je bedoelt: ik heb de overige interviews gelezen.
De bekende figuur die het dichtst een Gineinder benadert, is Barney.
Interviewer: ???
Eric: Ach, je kent toch zeker onze nationale pijltjesgooier Raymond van Barneveld?
Interviewer: Ah, den diene. Ik weet wie het is, al ken ik hem niet persoonlijk.
Eric: Kijk naar zijn lijf, dan zie je een Gineinder-omvang. Net als wij doet hij altijd maar één ding tegelijk, maar altijd met pils in de buurt. Tegenwoordig komt hij met een soort Las Vegas-Elvis Presley-cape schrijdend een zaal binnen, onder een keiharde 'Eye of the tiger' uit de speakers. Hij representeert ondubbelzinnig wat een Gineinder het liefst zou willen zijn: vol van zichzelf, en daarvoor alom bewonderd. Zeker in rokerige zuipomgevingen met veel lawaai: het schitterende middelpunt.
Interviewer: En internationaal?
Eric: (onthutst) Maar Barney IS toch internationaal!
Interviewer: (verontschuldigend) Zo goed ken ik hem ook niet, sorry. Maar laten we vriendelijk afsluiten met je slagzin?
Eric: O, da's een gemakkelijke.

Nee heb je, en ja kun je wel vergeten!


Interviewer: Wij danken u voor dit gesprek.

Leo de Peo. 

Wie is er online?

We hebben 89 gasten en geen leden online

Agenda

<< Februari 2018 >> 
 ma  di  wo  do  vr  za  zo 
     1  2  3  4
  5  6  7  8  91011
12131415161718
19
262728    

Aftellen Carnaval

Carnaval 2018

Countdown
afgelopen


Sinds